Bij de bonte Leghorn moet wit overheersen, met een onregelmatige tekening die toch gelijkmatig oogt: een lastige en veeleisende kleur om goed te fokken. Ik houd de bonte Leghorns in meerdere, bewust zo min mogelijk aan elkaar verwante fokkoppels. Zo kan ik onverwante hanen en hennen blijven combineren en jarenlang vooruit met de fokkerij, zonder te hoeven inteelten. Voor nieuw bloed haal ik af en toe broedeieren, soms uit Nederland en soms uit het buitenland — dat gokken hoort er wat mij betreft bij. Doordat ik de dieren voor meerdere jaren aanhoud, kan ik de kleurontwikkeling ook goed volgen: oudere bonte Leghorns worden geleidelijk witter.
